ديگر براي اينکه گريه نکنم
هيچ بهانه اي ندارم
گريه گاهي رمز تدبير اشتباهات است
کاش چمدان عشقمان را آنقدر سنگين
نمي بستيم که وسط راه آنرا به زمين بياندازيم

وراه را بدون آن ادامه بدهيم
زندگي بدون عشق اينقدرخاليست که بعضي مواقع حتي زودتر از
سکوت مي شکند
وتو اي کاش مرا مي فهميدي
اماحالا که مي روي قرارمیان ماهيچ ؛ ولي بگو به چه بهانه می روی

تا ابد تنها به تو عاشق خواهم ماند.
وقت باران هوای دلهامان چه غریب میشد
تو ازاد میشدی و من اسیر تو
اقاقی های نمناک همرنگ نگاهت بود
چه رنگی میزدی بر روزگار غم زده ام
می گفتم :بهار باور منی پاییزام نکن
وتو با ان نگاه همیشه غریبت عاشق ترم میکردی
ومرا تا خانه دوست میبردی.........!
من عاشق یاس بودم و تو دلت همرنگ یاس
غروب ها عطر دلت مرا بی قرار میکرد
می گریستم و با یادت زیر باران تر میشدم
یادت هست..............!
عاقبت رفتی و مرا با یاسها و اقاقی ها تنها گذاشتی
هنوز هم وقت باران دلم را سخت در دست می فشارم
تا مبادا با طپش های بی موقع اش این و ان را خبر کند
باران که میزند خیس نگاه اسمانم
یاسی از باغ خدا میچینم
وعطر دلت باز بی قرارممیکند
کاش میشد تو را از خیالم بیرون بکشم و بگویم

فصل خزان
ناگهان دیدیم تو را دیدی مرا
دیدمت اما ندیدی عشق گرمم را
تو فراموش کرده ای فصل زمستان فصل تابستان خزان را
تو فراموش کرده ای آن آسمان سرد و غمناک و وحشتناک را
تو فراموش کرده ای آن زجه های بی غروبم را
تو فراموش کرده ای آن برگ های غنچه ی عشق کوچک را که در فصل خزان
برگ هایش همچو برگهای درختان تنومند شدند پرپر
یک سلام
این بود حرف های ما بعد از فصل خزان و آسمان سرد و غمناک
باز هم رفتی
باز رفتی و باز هم سر آمد عمر تابستان
باز شد فصل خزان